Informacje o zakładaniu mikrolasów, sadzeniu drzew iglastych i kształtowaniu zieleni miejskiej metodami zbliżonymi do naturalnych zbiorowisk leśnych.
.jpg)
Zagadnienia z zakresu leśnictwa miejskiego, ekologii drzew iglastych i praktyki zakładania mikrolasów w warunkach polskich miast.
Mikrolas to zwarte zbiorowisko drzew i krzewów na niewielkiej powierzchni, tworzone z gatunków rodzimych. W artykule opisano etapy przygotowania terenu, dobór gatunków i pielęgnację we wczesnych latach.
Czytaj artykuł →
Sosny, świerki i jodły pełnią szczególną rolę w miejskiej zieleni – filtrują powietrze przez cały rok, stabilizują mikroklimat i stanowią siedlisko dla ptaków zamieszkujących obszary zurbanizowane.
Czytaj artykuł →
Metoda opracowana przez japońskiego botanika Akiry Miyawakiego pozwala na odtworzenie zbiorowisk leśnych w tempie znacznie szybszym niż naturalna sukcesja. Opisujemy kolejne etapy realizacji.
Czytaj artykuł →Zwarte skupiska drzew rodzimych gatunków wpływają na jakość środowiska miejskiego na kilku poziomach.
Drzewa obniżają temperaturę powietrza przez transpirację i zacienienie. Obszary z mikrolasami mogą być chłodniejsze o kilka stopni w upalne dni, co łagodzi efekt miejskiej wyspy ciepła.
Liście i igły wychwytują cząstki pyłu zawieszonego, a korony drzew tworzą barierę dla zanieczyszczeń komunikacyjnych. Gatunki iglaste działają przez cały rok, w tym w sezonie grzewczym.
Zróżnicowana pionowa struktura mikrolasu – od runa przez podszyt po warstwę drzew – zapewnia siedliska dla owadów, ptaków i drobnych ssaków, których nie znajdziemy w przystrzyżonych trawnikach.
Systemy korzeniowe drzew poprawiają strukturę gleby i jej zdolność retencyjną. Ściółka leśna spowalnia spływ powierzchniowy, zmniejszając ryzyko podtopień po intensywnych opadach.
Rosnące drzewa wiążą dwutlenek węgla z atmosfery. Zbiorowiska złożone z wielu gatunków o różnych tempach wzrostu gromadzą węgiel zarówno w biomasie nadziemnej, jak i w glebie.
Niewielkie skupiska leśne wkomponowane w tkankę miejską rozdzielają monotonne ciągi zabudowy, tworzą przestrzenie do odpoczynku i wpływają pozytywnie na subiektywne poczucie jakości życia mieszkańców.
Pinus sylvestris
Najszerzej rozpowszechniony gatunek iglasty w Polsce, dobrze znoszący suszę i ubogie gleby. Naturalnie tworzy rozległe bory na niżu, a w warunkach miejskich sprawdza się na terenach piaszczystych i zdegradowanych. Dorodne egzemplarze osiągają kilkadziesiąt metrów wysokości i żyją ponad sto lat.
Pinus cembra
Gatunek górski spotykany w Tatrach, rosnący powoli lecz długowieczny – dożywa nawet tysiąca lat. Charakteryzuje się pięcioigielnym ulistnieniem i jadalnymi nasionami. W warunkach miejskich na wyżej położonych obszarach może pełnić rolę gatunku ozdobnego i ekologicznego.
Serwis ma charakter informacyjno-edukacyjny. Jeśli masz uwagi do treści, pytania dotyczące zagadnień leśnictwa miejskiego lub chcesz zaproponować temat artykułu, skorzystaj z formularza.
Odpowiadamy w miarę możliwości. Serwis nie świadczy doradztwa prawnego ani nie pośredniczy w zleceniach związanych z nasadzeniami.
Adres: ul. Przykładowa 1, 00-001 Warszawa
E-mail: redakcja@littlecedarjournal.eu